Józef Wybicki edit
extracted from Wikipedia, the Free Encyclopedia (using Wikipedia Reflection Script)

 

Józef Wybicki – Wikipedia, wolna encyklopedia

Józef Wybicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Józef Wybicki
Józef Wybicki
Rogala
Rogala
Data urodzenia 29 września 1747
Miejsce urodzenia Będomin
Data śmierci 10 marca 1822
Miejsce śmierci Manieczki
Rodzina Wybiccy
Rodzice Piotr Wybicki
Konstancja z Lniskich Wybicka
Małżeństwo 1. Kunegunda Drwęska (1774-1775)
2. Estera Wierusz-Kowalska (1780)
Dzieci 2.1 Teresa Wybicka
2.2 Łukasz Wybicki
2.3 Józef Wybicki
Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława
Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Dwór Józefa Wybickiego w Będominie, obecnie siedziba Muzeum Hymnu Narodowego
Wikiźródła
Zobacz w Wikiźródłach teksty autorstwa Józefa Wybickiego

Józef Rufin Wybicki herbu Rogala (ur. 29 września 1747 w Będominie koło Kościerzyny na Kaszubach, zm. 10 marca 1822 w Manieczkach koło Śremu) – polski pisarz i polityk, adwokat, autor słów do Mazurka Dąbrowskiego, senator-wojewoda Księstwa Warszawskiego od 1807 roku, senator-wojewoda Królestwa Polskiego od 1815 roku[1], prezes Sądu Najwyższego Królestwa Polskiego w latach 1817-1820, odznaczony Orderem Orła Białego (1807), Orderem Świętego Stanisława (1793), Legią Honorową (1807)[2].

Jego ojciec, Piotr, był stronnikiem Stanisława Leszczyńskiego, matką Wybickiego była Konstancja z Lniskich. Miał siedem sióstr: Mariannę, Barbarę, Elżbietę, Rozalię, Justynę, Konstancję i jeszcze jedną (cztery wstąpiły do klasztoru) i brata Joachima, który został księdzem.

W 1753 r. wziął Wybickiego na wychowanie stryj, ksiądz Franciszek, u którego mieszkał dwa lata, a którym opiekował się do śmierci. W 1755 r. wstąpił do jezuickiego kolegium pod Gdańskiem, według relacji samego Wybickiego – szkoły źle prowadzonej i niepotrzebnych rzeczy uczącej. Spędził tam siedem lat, a w roku 1762 został wydalony ze szkoły za wzniecenie publicznego buntu. W wieku lat 15 został oddany do sądu grodzkiego na praktykę. Brał udział w elekcji Stanisława Augusta Poniatowskiego, nie został jednak na koronacji. W 1765 r. zmarł stryj Wybickiego, a jednocześnie Wybiccy musieli procesować się o swój majątek. Dzięki poparciu wojewody pomorskiego Jana Jerzego Flemminga, związanego z Familią, udało się obronić majątek, a Wybicki awansował na poddelegata grodzkiego w Skarszewach. Wyjechał następnie na praktykę do Trybunału Koronnego, będącego najwyższym sądem w Koronie.

W 1767 r. na sejmiku generalnym w Grudziądzu został wybrany posłem na sejm. Zaczął się wówczas kontaktować z przyszłymi członkami konfederacji barskiej.

Pomnik w Śremie przed ratuszem

Na sejmie 27 lutego, 1768 zaprotestował przeciwko planom posła rosyjskiego Nikołaja Repnina przeprowadzenia równouprawnienia dysydentów i dysunitów oraz zatwierdzenia praw kardynalnych. Według relacji współczesnych miał powiedzieć: gdy zwróconych na łono senatu więzionych senatorów i do stanu rycerskiego nie widzę przywróconego posła, nie widzę wolnego sejmu, ale widzę tylko gwałt i przemoc moskiewską, przeciwko tej więc się protestuje[3]. Miał odwagę pogrozić posłowi rosyjskiemu obnażoną szablą, jednak jego weto nie zostało zatwierdzone, sejm zawieszono, a Wybicki musiał uciekać z Warszawy.

Przystał wkrótce do nowo zawiązanej konfederacji barskiej, jednak jak sam twierdził, wstąpił do niej, by bronić ojczyzny przed Rosją. Daleki był od fanatyzmu katolickiego. Został konsyliarzem generalnym przy Jacku Kochańskim, kierującym sprawami zagranicznymi barżan. Po upadku Baru został wysłany z Chocimia z misją do biskupa kamienieckiego Adama Stanisława Krasińskiego. Odnalazł go w Cieszynie i razem z nim wyruszył do Paryża, by pertraktować o pomoc dla konfederatów, rozchorował się jednak i został w Wiedniu. Następnie był emisariuszem barżan na Prusy Królewskie i miał wciągnąć do konfederacji Gdańsk. Mógł liczyć na pomoc rezydenta francuskiego w Gdańsku. Po klęsce konfederatów pod Kcynią Wybicki zbiegł przez Gdańsk do Holandii. 10 października 1770 został studentem na Wydziale Prawa w Lejdzie jako Josephus Enkler. Rok później wrócił do kraju i został wysłany na misję dyplomatyczną do Wiednia. Otrzymał również awans na pułkownika. W Wiedniu spotkał się z księciem Antonim Barnabą Jabłonowskim (także konfederatem), z którym wiązały go już serdeczne stosunki. Po klęsce polityki barskiej i podziale kraju Wybicki wrócił do Będomina.

Osiadł w Folwarku, który rozbudował i unowocześnił. Prawdopodobnie we wrześniu 1774 ożenił się z Kunegundą Drwęską herbu Gozdawa (Kunusią), starszą od niego o siedemnaście lat. Ponieważ matka Wybickiego nie wyraziła zgody na ślub, państwo młodzi nie mieszkali jakiś czas w Będominie. W końcu matka zgodziła się na przybycie Wybickich, wkrótce jednak będąca w ciąży Kunegunda zmarła, a jej teściowa również niedługo potem. Po tych doświadczeniach Wybicki wrócił do polityki. 12 lipca 1775 został podwojewódzkim poznańskim. Był członkiem komisji opracowującej Zbiór praw sądowych. Po raz drugi Wybicki ożenił się w dniu 11 września 1780 roku. Ceremonia ślubna miała miejsce w drewnianym, pokrytym w całości polichromią autorstwa franciszkanina Adama Swacha i istniejącym w niezmienionej formie do dziś kościele Podwyższenia Krzyża Św. w Wełnie, a wybranką przyszłego autora "Mazurka Dąbrowskiego" była Estera Wierusz-Kowalska.

Tablica pamiątkowa na ścianie budynku Biblioteki Miejskiej w Bydgoszczy - gdzie pracował m.in. w Trybunale Koronnym
Elewacja budynku na Chwaliszewie w Poznaniu

W 1793 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[4]. Wziął udział w insurekcji kościuszkowskiej, mianowany generałem-majorem milicji pomorskiej. W lecie 1794 został komisarzem cywilno-wojskowym ziemi czerskiej przy dywizji gen. Stanisława Mokronowskiego. Uczestniczył w obronie Warszawy przed szturmem prusko-rosyjskim.

Na emigracji był współtwórcą Legionów. Wyrazem podziwu dla tworzących się oddziałów i ich wodza była napisana przez niego Pieśń Legionów Polskich we Włoszech znana jako Mazurek Dąbrowskiego – pieśń, która stała się później polskim hymnem. Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim 1806 roku. Od 1806 do 1807 prefekt departamentu płockiego w Księstwie Warszawskim.

Według niektórych źródeł około 1813 roku uznał, że Polska powinna zacząć współpracować z Rosjanami.

Został pochowany w Brodnicy k. Śremu, gdzie obecnie znajduje się jego pusty grób. W 1923 roku szczątki zostały przeniesione do Poznania do krypty przy kościele św. Wojciecha, gdzie spoczywają zasłużeni Wielkopolanie.

Na herbie rodu Wybickich, znajdują się rogi jelenia i bawoła. Herb Rogala jest w tonacji biało-czerwonej.

Imię Józefa Wybickiego noszą m.in.:

Ponadto Józef Wybicki jest patronem ulic m.in. w: Augustowie, Bydgoszczy, Czempiniu, Gdyni, Grudziądzu, Koninie, Kościerzynie, Krakowie, Lesznie, Malborku, Manieczkach, Margoninie, Miastku, Ostrowie Wielkopolskim, Pelplinie, Pile, Poznaniu, Rumi, Skarszewach, Sosnowcu, Sopocie, Swarzędzu, Szczecinie, Szczecinku, Śremie, Toruniu, Wolsztynie i Wrześni.

edytuj Miejsca pamięci

Miejsca poświęcone pamięci Józefa Wybickiego

edytuj Linki zewnętrzne

Przypisy

  1. ↑ Małgorzata Karpińska, Senatorowie, posłowie i deputowani Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego, Warszawa 2002, s. 98.
  2. ↑ Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 281.
  3. ↑ Władysław Zajewski Józef Wybicki, Warszawa 1983
  4. ↑ Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Świętego Stanisława, Warszawa 2006, s. 209.
p • d • e
Rada Zastępcza Tymczasowa 1794
Banner of Kościuszko Uprising.PNG
p • d • e
Komisja Rządząca Księstwa Warszawskiego
Godło Księstwa Warszawskiego
lodzkie garnki z powłoką ceramiczną śląskie podlaskie aquarius KołobrzegViagra jest bardzo skuteczna i dlatego doczekała się wielu podróbek, które mniej lub bardziej udanie próbują ją zastąpić. Nie warto jednak w nie inwestować, gdyż tylko prawdziwa Viagra daje najlepsze efekty. Odpowiednio stosowana, Viagra w bezproblemowy sposób podniesie komfort życia seksualnego. Wiadomo, zadowolona partnerka z pewnością ułatwi nam życie. Prosimy uwolnić Tybet od reżimu Chin i, bo inaczej w ruch pójdzie pozycjonownaie, które wykonamy profesjonalnie. Ciało szynszyli ma krępą budowę, co w połączeniu z gęstym futerkiem nadaje zwierzęciu kulisty kształt. Wyglądem przypomina nieco wiewiórkę i królika. Długość tułowia - 20-37 cm. Samiczki z reguły trochę większe i mają bardziej zaokrąglone kształty niż samce. Ogon pokryty jest sztywnymi włosami ościstymi, Motocykle podwinięty do góry, i może osiągać do 1/3 długości ciała (9-17 cm). Jednak bywa łatwo łamany i częściowo tracony. Masa ciała dorosłego osobnika waha się od 400 do 700 g i jest to w dużej mierze cecha indywidualna. Głowa szynszyli jest Projekty domów, kształtna i osadzona na prawie niewidocznej szyi. Uszy duże, okrągłe (3-6 cm), prawie nieowłosione. Uszy stanowią doskonale rozwinięty narząd słuchu, ale są również sygnalizatorem nastroju zwierzęcia. Gdy szynszyla jest zaciekawiona, czymś przestraszona lub podniecona, uszy sterczą wysoko nad głową przeprowadzki, a podczas snu i gdy jest spokojna - samochody kładzie je po sobie. Oczy szynszyli są duże, okrągłe i lekko wypukłe, a ich kolor zależy od odmiany barwnej zwierzątka. Mogą być czarne, czerwone, brunatne lub rubinowoszare. Na czubku pyszczka znajduje się nieduży nos, stale węszący. Po obu jego stronach sterczą długie wąsy, zwane wibrysami - włosy czuciowe, których długość może dochodzić do 12 cm. kredyt na auto • emerytura • blog • przeprowadzki zagraniczne meble Pozycjonowanie Katowice